Ja hoor, ik moet gaan Twitteren van mijn werkgever. Iedereen laat zich helemaal dol maken door Twitter volgens mij. Nou, ik niet! Wat interesseert mij het nou wat iedereen de hele dag aan het doen is. Ik heb niet zo’n zin om dat de hele tijd te gaan zitten volgen. Maar volgens mijn werkgever gaat het er op Twitter om dat je op een leuke en directe manier met elkaar kunt communiceren. Nou ben ik niet echt een digi-beet, maar ik heb er eigenlijk helemaal geen tijd voor. Weer een klus erbij.

Maar goed, ik ben de beroerdste niet en beloof me er toch een beetje in te verdiepen. Twitteren: informatie delen binnen 140 tekens. Wat zal ik ’s gaan zeggen over Houweling? Eerst maar ’s kijken wie ik zal gaan volgen en waar anderen over tweeten. Maar dan ineens valt mijn oog op een tweet. Hé, interessant, een kunstenares zoek een locatie om haar expositie te houden. Twee minuten later is het geregeld: Da Vinci vormt binnenkort een podium voor haar kunst. Zij blij, wij blij en onze bezoekers blij. En ik blij, want het lijkt erop dat ik de smaak te pakken krijg. Het grappige is dat andere mensen er ook blij van worden en onze berichten retweeten.

Volgende dag – 20 volgers erbij op basis van het contact van de dag ervoor. Iemand vraagt of wij ook nog oude meubels kunnen weggeven voor een school in India. Helaas, we hebben alleen maar topmerken, dus dat wordt te duur. Maar ik verwijs haar naar de Stichting Kringloop en ik retweet haar bericht weer. Het lijkt wel of er overal meubels vandaan komen vandaag. Pluspuntje voor @kunstvantwonen. Joh, wat is dat Twitteren handig.

Zo langzaamaan raak ik steeds meer thuis in Twitterland. Ik plaats met gepaste regelmaat in mijn ogen leuke tweets, zelfs met foto’s en linkjes. Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik ook in mijn weekend de Timeline bijhoud (stel je voor dat ik wat mis?) en dat ik er af en toe een weekend-tweet uitgooi. Ik weet al wat je wilt gaan zeggen….en inderdaad, niet verder vertellen hoor, maar stiekum begin ik het toch een beetje leuk te vinden.