Laatst loop ik naar huis van mijn werk – ik ben één van de gelukkige Nederlanders die lopend naar zijn werk kan –  en tref ik een wat oudere vrouw aan bij haar auto. De achterklep staat open en er komt duidelijk iets van een meubelstuk naar buiten. Het is haar favoriete fauteuil welke zij zojuist opnieuw heeft laten bekleden. Het ouwe ding deed al jaren trouw dienst en verdiende een tweede leven. Ik kijk de situatie eens aan en denk bij mezelf “die twee gaan nooit samen thuiskomen.” Vriendelijk vraag ik de dame of ik haar misschien kan helpen. Wat twijfelend komt er een “Ja graag” mijn kant op en ik besluit de daad bij het woord te voegen. Als krachtige vijftiger til ik de fauteuil uit de auto en loop richting haar voordeur.

Het grappige en ontroerende is dat huisjes van oudere dametjes altijd aan oudere dametjes doen denken. Aan mijn eigen oma. Grove houten meubelen, overal kleedjes, fotolijstjes van de kinderen en kleinkinderen en altijd het kitscherige bloemenserviesje. De fauteuil krijgt haar vertrouwde plek weer toegewezen en het huis lijkt weer compleet te zijn. Tenminste, ergens voel je dat er iets mist: de man des huizes. Ik werp een blik op een van de fotolijstjes en vraag haar “En dat is zeker uw man?” waarop zij antwoord “Dat is inderdaad mijn man. Hij is vorig jaar overleden. Dit was zijn favoriete stoel. Hierin keek hij altijd tv, hij at soms zelfs zijn maaltijd vanuit die stoel, bijvoorbeeld tijdens een tennisfinale. Dat vond hij prachtig. Daar kon hij uren van genieten zonder een woord te zeggen. Hij zei sowieso weinig. Ik verweet hem dat wel eens en zei dan voor de grap aan jou heb ik ook niks. Maar nu hij er niet meer is en niet meer in zijn stoel zit, mis ik de stilte. Tsja, dus heb ik die stoel nog maar een keer nieuw leven gegeven.”

Na enige tijd sta ik weer buiten en zet mijn gang naar huis voort. De woorden van de oude dame zweven nog door mijn hoofd. Zo was ik eigenlijk op weg naar huis en zo sta ik ineens in iemands woonkamer, in het leven van iemand anders, een bijzonder verhaal aan te horen. En zeg nou zelf, dat is toch het mooiste wat er is?!!