Na 3 heerlijke weken vakantie, ben ik weer volop aan de bak bij Houweling Kunst van ’t wonen. Op mijn bureau liggen 2 mapjes van klanten waar wij een mooi plan voor mogen maken.

Met een lekker espressootje erbij bekijk ik het 1^e plan; een nieuwbouw boerderij van ca. 400m2. De klant vraagt ons om een electra-plan voor de aannemer met hierbij behorend natuurlijk advies over de inrichting, gordijnen en verlichting. De ruimte is heel bijzonder met veel steunpalen van Lariks hout een aparte rieten kap constructie die taps over de woonruimte loop, binnenin wordt ook met deze schuine lijnen gewerkt. Dit huis moet ik in real-life zien!! En dat staat voor over 3 dagen op de planning, leuk! Wordt vervolgt….

Dan het 2e plan; het kan vandaag niet op, want hiervoor mij ligt een nieuwbouwchalet in Oostenrijk! 3-laags met 5 grote slaapkamers, vide en uitzicht over de piste. Wauw! Onze klant wil een mooie, warme, sfeervolle inrichting met veel hout, maar ala Houweling, dus er mag design in. Raampartijen van 6 meter hoog tot in de nok, ik duik vanmiddag nog ons textieltheater in om mooie gordijnstoffen uit te zoeken. En straks mogen we misschien ook wel op werkbezoek naar Oostenrijk, want alles moet natuurlijk wel ingemeten worden Kom maar op met de Gluhwein!!

Het zou mij benieuwen wat ik teweeg kon brengen in het o zo rustige en in mijn ogen brave Alphen aan den Rijn. Ik was het gewaagde Amsterdam gewend, waar ik mij kon uitleven met mijn gedurfde interieuradviezen. Ik houd van het toepassen van spannende elementen, bijzondere kunst en van het combineren van vrolijke, sprekende kleuren. Ik kwam er al snel achter dat de klanten van Houweling toch ook wel van kleur houden en minder behoudend blijken te zijn dan dat ik aanvankelijk dacht. Zou het hier dan toch wel meevallen? Uiteindelijk heeft Alphen mij ‘gepakt’ en heb ik zelfs mijn eigen kleurrijke interieur hier naar toe verhuisd.

Iedereen in ons bedrijf heeft zijn eigen handtekening wat betreft het ontwerpen van interieurs. Het is toch grappig dat onze buitendienst vaak al kan zien welke adviseur het interieur ontworpen heeft. En zo heb ik tot mijn grote vreugde in al die jaren al heel wat handtekeningen achter kunnen laten en heel wat huiskamers om kunnen toveren tot een kleurrijk geheel. Dat noem ik nog eens kleur bekennen!

Mijn klanten vragen mij regelmatig of ik één en ander voor ze uit kan tekenen. En dat doe ik graag! Ik vind het leuk om dan mijn rol transparant papier erbij te halen. Die leg ik over de meegebrachte plattegrond en samen met mijn klant ga ik aan de slag. Zijn of haar woorden vloeien over in mijn zwarte pen en na een aantal momenten ontstaat daar een compleet interieur. Zo uit de losse hand. Vaak krijg ik te horen dat het resultaat precies is, zoals men in gedachten had. Dan vraag ik me af waarom ík de persoon ben geweest die dat op papier heeft gekregen. Natuurlijk, ik heb er voor geleerd en heb een diploma. Bewijs dat ik iets kan, is er.  Je zou bijna denken dat mijn klant en ik toevallig dezelfde smaak hebben, maar niets is minder waar. Het is mij dan gelukt om mij te verplaatsen in mijn klant en zijn of haar wensen te vertalen in een interieurontwerp. Wie heeft het dan uiteindelijk gemaakt, ik of de klant?

Het grappige en ontroerende is dat huisjes van oudere dametjes altijd aan oudere dametjes doen denken. Aan mijn eigen oma. Grove houten meubelen, overal kleedjes, fotolijstjes van de kinderen en kleinkinderen en altijd het kitscherige bloemenserviesje. De fauteuil krijgt haar vertrouwde plek weer toegewezen en het huis lijkt weer compleet te zijn. Tenminste, ergens voel je dat er iets mist: de man des huizes. Ik werp een blik op een van de fotolijstjes en vraag haar “En dat is zeker uw man?” waarop zij antwoord “Dat is inderdaad mijn man. Hij is vorig jaar overleden. Dit was zijn favoriete stoel. Hierin keek hij altijd tv, hij at soms zelfs zijn maaltijd vanuit die stoel, bijvoorbeeld tijdens een tennisfinale. Dat vond hij prachtig. Daar kon hij uren van genieten zonder een woord te zeggen. Hij zei sowieso weinig. Ik verweet hem dat wel eens en zei dan voor de grap aan jou heb ik ook niks. Maar nu hij er niet meer is en niet meer in zijn stoel zit, mis ik de stilte. Tsja, dus heb ik die stoel nog maar een keer nieuw leven gegeven.”

Na enige tijd sta ik weer buiten en zet mijn gang naar huis voort. De woorden van de oude dame zweven nog door mijn hoofd. Zo was ik eigenlijk op weg naar huis en zo sta ik ineens in iemands woonkamer, in het leven van iemand anders, een bijzonder verhaal aan te horen. En zeg nou zelf, dat is toch het mooiste wat er is?!!

Maar goed, ik ben de beroerdste niet en beloof me er toch een beetje in te verdiepen. Twitteren: informatie delen binnen 140 tekens. Wat zal ik ’s gaan zeggen over Houweling? Eerst maar ’s kijken wie ik zal gaan volgen en waar anderen over tweeten. Maar dan ineens valt mijn oog op een tweet. Hé, interessant, een kunstenares zoek een locatie om haar expositie te houden. Twee minuten later is het geregeld: Da Vinci vormt binnenkort een podium voor haar kunst. Zij blij, wij blij en onze bezoekers blij. En ik blij, want het lijkt erop dat ik de smaak te pakken krijg. Het grappige is dat andere mensen er ook blij van worden en onze berichten retweeten.

Volgende dag – 20 volgers erbij op basis van het contact van de dag ervoor. Iemand vraagt of wij ook nog oude meubels kunnen weggeven voor een school in India. Helaas, we hebben alleen maar topmerken, dus dat wordt te duur. Maar ik verwijs haar naar de Stichting Kringloop en ik retweet haar bericht weer. Het lijkt wel of er overal meubels vandaan komen vandaag. Pluspuntje voor @kunstvantwonen. Joh, wat is dat Twitteren handig.

Zo langzaamaan raak ik steeds meer thuis in Twitterland. Ik plaats met gepaste regelmaat in mijn ogen leuke tweets, zelfs met foto’s en linkjes. Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik ook in mijn weekend de Timeline bijhoud (stel je voor dat ik wat mis?) en dat ik er af en toe een weekend-tweet uitgooi. Ik weet al wat je wilt gaan zeggen….en inderdaad, niet verder vertellen hoor, maar stiekum begin ik het toch een beetje leuk te vinden.